#15 Το Γάλα της Θλίψης (από φοβισμένα βυζιά)

Πήραμε τον εμφύλιο από το Banshees of Inisherin, τη γλώσσα από τους Kneecap και τους πελούσιους από τα Παράσιτα και σας δίνουμε, ζεστό ζεστό, το Γάλα της Θλίψης, ή αλλιώς Milk of Sorrow, ή πιο σωστά La teta asustada. 

Η Τόνια  κι ο Χρήστος συζητάνε για την ταινία που μας έκανε να δούμε το γάλα αλλά και τις πατάτες με άλλο μάτι.

κεράστε κανένα καφεδάκι: https://buymeacoffee.com/stotelospee
βρείτε μας και σε:
youtube (για τα μιλένιαλς), insta (για τα τζεν ζεντ) @stotelospethainei
fb (για τα μπαρμπάδια) Στο τέλος πεθαίνει
τίκτοκ (για τα τζεν άλφα) @sto_telos_pethainei

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_02 0:13

Σαινιό στην κρύβη την αλήθεια και αφήνω από τα συθια μου να βγουν.

SPEAKER_04 0:23

Τώρα που είπε στήθια.

SPEAKER_02 0:27

Τι θυμίζουν τα στήθια Χρήστω.

SPEAKER_04 0:29

Δεν φίλασα, οπότε όχι πολλά πράγματα.

SPEAKER_02 0:32

Γεια σα. Είμαστε η Ττόνια.

SPEAKER_04 0:36

Και ο Χριστό.

SPEAKER_00 0:37

Και σα καλωσορίζουμε σε ένα ακόμα podcast. Στο τέλο, πεθαίνουν. Τι κάνει στο νια μου. Καλά είμαι χρήσιμο. Σε στέίνουμε εσύ.

SPEAKER_04 0:46

Αλήθεια.

SPEAKER_02 0:47

Ναι, όχι.

SPEAKER_04 0:48

Έχει ξεκινήσει λίγο να με πιάνει, αλλά εντάξει δεν με έχετε δώσει. Μια και το είπε στο νια μου ότι ζεστένα κάτι να κλείσω το παράθυρο για να μου έχουν φασίρια από το δρόμο.

SPEAKER_02 0:56

Θέλω να εστιάσουμε στο θέμα του καιρού, γιατί πιστεύω ότι δεν έκανε καθόλου άνοιξη και εκεί που έβλεχε και εκεί μα τα λεπορούσε μπήκε η ζέστη με τα μπούνια. Και επίση να πούμε ότι είδαμε μια πολύ ωραία ταινία στο Συνεμά, στο Θενό, πήγαμε το πρώτο μαστερινό και είδαμε μια ταινία που δεν έτυχε να δούμε το κέρο που έπαιζε. Το just an accident του Παναχή, το οποίο ήταν πολύ ωραίο. Δεν ξέρω. Έτσι.

SPEAKER_04 1:27

Έταξα. Το τέλο ζωή κατόπου για κάποιο ξεκίνησε τη παναχίε. Αλλά έχει άρεσε άρεσε. Α, εγώ πήγα θέατρο. Ναι.

SPEAKER_02 1:45

Είδα στο άνθρωπο και ποντίκια.

SPEAKER_04 1:47

Μπράβο είδα το άνθρωπο και ποντίκια.

SPEAKER_02 1:48

Και σου άρεσε.

SPEAKER_04 1:51

Δεν μου άρεσε τόσο όσο περίμενα. Ήταν μια πολύ καλή παράσταση. Δεν ξέρω αν πριν από 8 χρόνια που πρωτοβείγε. Δεν θα μπορούσα να συνδεθώ καλύτερα. Εντάξει, φοβερή, ρε παιδί μου. Γενικά. Εγώ δεν πολύ τρελάθηκα. Δεν μπορεί συνδέθηκε. Δεν μπορεί συνδέεται, όχι.

SPEAKER_02 2:09

Ωραία. Σήμερα θα μιλήσουμε για μια ταινία που πρώτε ο χρήτο με το γάλα τη θλήψη στα αγγλικά δε μίλικου Σόρου.

SPEAKER_04 2:20

Έστα.

SPEAKER_02 2:20

Λατέα τα αστάδα.

SPEAKER_04 2:22

Τα στήθη.

SPEAKER_02 2:23

Τα τρομαγμένα στήθη, τα φοβισμένα στήθη. Θα πούμε γιατί έτσι έχει μεταφραστεί διαφορετικά και στα αγγλικά και στα ελληνικά.

SPEAKER_04 2:33

Εντάξει, προτού μπούμε στα πιο συγκεκριμένα ρε παιδί μου τη ταινία. Θα ήθελα να πω και πιο λόγο ήθελα να τη συζητήσουμε. Κάπω για μένα συνέβαι το κομμάτι τη κουβέντα που είχαμε με του Νίκα στο κομμάτι των ηθενών του εμπεριαλισμού και του εφιλίου και μου συνέδει και το κομμάτι τη κουβέντα που είχαμε με τα παράσιτα την προηγούμενη εβδομάδα. Γενικά έχουμε αυτό το καλό και επειδή συζητάμε λίγο δεφλάι το τι ταινίε θα πούμε κάθε φορά. Κάθε φορέ κουβέντε που κάνουμε σε ένα τρόπο με βάζουν τι σκέψει για το ποιο θα μπορούσε να είναι επόμενο θέμα μα.

SPEAKER_02 3:11

Να εκείνη ώρα κάπω που έχουν μια σύνδεση. Δηλαδή και μένα όταν ταινί την ταινία, μου θύμισε το podcast στον ήρκα, α πούμε, σε σχέση και με τη γλώσσα και με το ζήτημα του ενφιλείου, α πούμε. Η ταινία είναι τη κλαούδια Γιώσα, είναι από το Περού που μα έρχεται και η κλαούδια και η ταινία. Προταγωνιστεί η μέγη Όλιά.

SPEAKER_04 3:33

Θα γεννή.

SPEAKER_02 3:34

Ή θα γεννη του Περού, τη φίλη Κέτουα. Να πούμε τώρα για τον τίτλο ότι από αυτά που κατάλαβα για την μετάφραση είναι ότι οι λέξει στήθο ή η λέξη, α πούμε, βυζί δεν είναι τόσο ξέρω εγώ.

SPEAKER_04 3:51

Βριστιά, α πούμε, πρόστυχη.

SPEAKER_02 3:54

Ναι, α πούμε, είναι κάτι το οποίο λέγεται πολύ στην καθημερινότητα, αλλά οι μεταφραστέ κάπω στην αγγλική και έπειτα στην ελληνική μετάφραση αποφάσισαν να δώσουν μια άλλη χρειάζομαι.

SPEAKER_04 4:06

Το βρίσκω λίγο που ρυθμικό αν ρωτάσει.

SPEAKER_02 4:08

Ναι, τώρα δεν ξέρω. Είναι λίγο νομίζω ολόκληρη η διαδικασία και η μετάφραση ήδη και το ζήτημα με του τίτλου. Εριδιάζει παρόλα αυτά πολύ ο τίτλο και ο ελληνικό και ο ακρόα. Σα αναπόδοση έχουμε σε σχέση με την ταινία. Έμπνεύση τη σκηνοθέτη ήταν μια συνοσία κάπω ανθρωπολογική έρευνα με μαρτυρίε γυναικών που είχαν πέσει η βία κατά την περίοδο του Εφιλίου Πολέμου στον Περού.

SPEAKER_04 4:42

Ο οποίο συνέβη από το 80 μέχρι το 2000.

SPEAKER_02 4:44

Κράτησε λοιπόν 20 χρόνια. Η ανθρωπολογική έρευνα τώρα αυτή ήταν τη Κύμπερλη Θέτο, η οποία κάπω ανακάλυψε ότι στην περιβληνή κουλτούρα, α πούμε, υπήρχε μια κάπω διαφορετική αντιμετώπιση αυτού που θα λέγαμε στη δυτική κουλτούρα διαγενεολογικού τραύματο. Δηλαδή, πίστευαν ότι αν μια γυναίκα έχει ικακοποιηθεί, έχει βιαστεί οτιδήποτε κατά τη διάρκεια τη εγκιμοσήνη τη, αυτό το πράγμα περνάει μέσω του μετρικού γάλατο, α πούμε, σε του τίθου, στο παιδί.

SPEAKER_04 5:24

Αυτό σε κάποιον είδου α πούμε, προκατάληψη.

SPEAKER_02 5:27

Εγώ δεν θα το έλεγα προκατάληψη. Θα έλεγα ότι πιο πολύ, α πούμε, είναι από αυτά τα πράγματα τα οποία τα βλέπει ότι υπάρχουν και λαϊκά τα μεταφράζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Δηλαδή το γενολογικό τράβη υπάρχει, η μετάφραση του σε σχέση με το συσχετισμό του στήθου και τη μητρότητα και του θυλασμού, είναι μια εξήγηση η οποία μάλλον δεν είναι επιστημονική, αλλά είναι μια εξήγηση που δώθηκε λαϊκά, α πούμε. Τι άλλο να πούμε, να πούμε ότι ήταν η δεύτερη ταινία τη γιόσα αυτή. Έγινε αρκετά γνωστή μέσα από τα Φεσβάλ, προτάθηκε για Όσκαρ. Τι είναι η πρώτη περιοβιανή ταινία που προτάθηκε για Όσκαρ και για Χρισιάρτο. Να πούμε επίση ότι η μέγληση ολιέρ που παίζει στην ταινία η πρωταγωνήστρια, όπω είπαμε, κατάγεται από την φιλή των Ηθενών Κέτσο μεγάλοσε σε μια περιοχή η οποία όντω επιπλείγει σκληρά από τον εμφίλο πόλεμο. Και να πούμε ότι η ίδια δεν ήταν ηθοποιό, ήταν πολίτρια σε μια αγορά όπου εκεί την ανακάλυψε η Γιώσα και στην ουσία την έβαλε να παίξει στην πρώτη ταινία τη το Μαντενούσα. Έπειτα έπαιξε και σε αυτή την ταινία στο χαρά τη λήψη. Και η ίδια είναι και η οθοπριό πια και τραγουδίστρια, κάνει δηλαδή και μουσική καριέρα και είναι και ακριβήστρια. Κυρίω σε σχέση με τα δικαιώματα τη γλώσσα των κέτσουα. Κάνει διάφορε εμφανέ, α πούμε, στι οποίε μιλάει η κέτσουα σαν μια μορφή αντίσταση και διεκδικώντα, α πούμε, κάπω να αναγνωριστεί η γλώσσα των ηθαγενών. Αυτά, έτσι για αρχή, τι άλλο να πούμε, να πούμε μια περίληψη.

SPEAKER_04 7:17

Σε ένα μικρό κλεισμό έξω από τη Λήμα, την πρωτεύουσα του Περού, ζει Φάουστα με τη μητέρα τη, του θείου και τα ξαδέφια τη. Όταν η μητέρα τη παθαίνει, η Φάουστα, δηλαδή πώ θέλει να πάει τη σωρό τη μητέρα τη με τη θάψει το χωριό τη, πράγμα το οποίο κοστίζει αρκετά λεφτά. Έτσι πια είναι δουλειά ο σκητική βοηθό, σε μια πλούσια πια νίστα. Αυτό νομίζω είναι ένα κομμάτι του βασικών ραισων τη ιστορία. Παράλληλα βλέπουμε αρκετά πράγματα. Βλέπουμε, α πούμε, ότι οι εξαδέλφοι τη πατρέβεται. Οπότε όλο αυτό συμβαίνει από την προετοισία ενό γάμου σε ένα πολύ φτωχό κοισμό, α πούμε. Και παράλληλα θέλουμε και για ένα θέμα υγεία που έχει Φάουστα, το οποίο είναι αρκετά ιδιαίτερο και φοβερά συμβολικό ή μπορεί να μείνει για καθόλου συμβολικό και πάρα πολύ πραγματικό. Αρχικά προτού συζητήσουμε θα θέλω να πει πώ φάνηκε ταινία.

SPEAKER_02 8:04

Μου φάνηκε αρκετά συμβολική σε κάποια πράγματα, όσο και πραγματική. Δηλαδή, είναι αυτά που λέει κάπω ότι χρησιμοποιεί σύμβολα σε διάφορε στιγμέ τη ή μοτίβα, τα οποία τέλο πάντων τα δείχνισαν να είναι πραγματικά, αλλά παράλληλα έχουν βαθύτερα νόηματα και γι' αυτό είναι σύμβολα. Μου φάνηκε αρκετά ιδιαίτερη, μου φάνηκε αρκετά απλή σαν ταινία και σαν αφύγηση. Αυτό που μου άρεσε είναι ότι δεν εκβιάζει το συνέστημά σου, παρόλο που μιλάει για κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Κρατάει ένα level στο πόσο θα σου δείξει και θα εκβιάσει αυτό που νιώθει. Το οποίο το εκτιμώ γενικά στι ταινίε. Και ειδικά σε αυτέ τι ταινίε που μιλάνε για τόσα ιδιαίτερα ζητήματα. Το πολιτιστικό ζήτημα επίση, ο τρόπο αφύγηση, α πούμε, διάφορων πράγματων μέσα από την περιουβιανή κουλτούρα και την κουλτούρα των κέτσουα μου φάνηκε μια ιδιαίτερη αφύγηση γενικά. Οπότε σε γενικέ γραμμέ, μου άρεσε πολύ, με έβαλε στη διαδικασία να ψάξ κάποια πράγματα σε σχέση με το Περού και με την ιστορία του για την οποία δεν είχα και πολύ ιδέα, οπότε μου λειτουργήσε πολύ καλά.

SPEAKER_04 9:18

Εντάξει, γενικά η ιστορία του Περού όλη τη Λαϊτήσα Αμερική. Είναι μια ιστορία με πάρα πολύ αίμα, πάρα πολύ εμπειριασμό, πολλέ επαναστάσει και ανταπαναστάσει. Και ταυτόχρονα έχει και ένα βαθύ εμπειρεαλιστικό στοιχείο το κομμάτι των εθνών. Δηλαδή δεν είναι μονάχα ο αμερικανικό εμπειρια, αλλά είναι και ο Ευρωπαϊκό το κομμάτι των Ισπανών και εγώ δεν έχω κάποια ιδιαίτερη σχέση με την έχουμε λετήσει ποτέ ιδιαίτερα την ιστορία τη Λατινική Αμερική και των κρατών εκεί πέρα. Να πούμε τώρα δύο-τρία πράγματα για την περίοδο τη τρομοκρατε, όπω λέγεται, τον εμφίλιο πόλεμο του Περούπου, ο οποίο κράτησε 20 χρόνια. Έτσι είναι εξωφρενικά πολύ καιρό. και είναι πολύ τελικό να έχει αφήσει πάρα πολύ βαθιά τράγματα σε όλη την κοινωνία. Τη δεκαετία του 1960, γενικά η μαωική ιδεολογία, κάπω και σε αντιπαράθεση με την πιο παραδοσιακή κομμιστική πρακτική και ανάλυση, ξεκίνησε να παίρνει πολύ απάνω τη. Ένα κομμουριστικό κόμμα το οποίο ήταν πολύ δημοφιλέ στην περίοδο, ήταν το φωτινό μονοπάτι. Το οποίο συνδυαζε τη Μαωική σκέψη με την δικτατορία του προλεταριά του. Το φωτινό μόνο πάτο λοιπόν, υποστήριζε τον ένωπλο αγώνα και ερχόταν πάρα πολύ συχνά σύγκρουση με το στρατό τη χώρα. Την ίδια άποψη επίση είχε και μια άλλη εντατική ομάδα, η Τουπακ Αμαρού, η οποία έχει πάρει τονομά τη από έναν υποτίθεται τον τελευταίο αρχηγό τη Φιλήθ των Νίκα. Ήταν πάντω αυτό ενάντια στην ισπανική επικοινωνία. Ήταν πολύ μεγάλο υπερασπιστή των δικαιωμάτων των ηθαγενικών φιλών κλτ. Τώρα, το 80 ξεκινάνα διάφορε εσωτερικέ συγκρούσει. Τα κύρια πολιτικά στρατόπεδα ήταν η περιοχή κυβέρνηση, χέρο πολύ, το κομμιστικό κόμμα φωτινόμω πάτι και αυτή η αντάρτη ομάδα του Πάκαμαρού. Γενικά, το φωτινό πάτι είχε πάρα πολύ μεγάλη υποστήριξη από οι θαγενικέ κοινότητε. Ο στρατό γενικά, ο κρατικό στρατό βασάνιζε καθώ πολίτε για να προδώσουν το κόμ κτλ. Εκπαίδευε παρά τη θέλησή του, παιδιά και νέου για να γίνουν ρόντα που ήταν μια εννοήδα για να αντιμετωπίσει το φωτινό μόνο πάτο.

SPEAKER_02 11:29

Σε σχέση με αυτό που είπε, α πούμε, με του υθενεί, το φωτινό μόνο πάτι έπαιρνε κυρίω εδάφοι στα οποία ζούσαν οι θαγενικέ κοινότητε, τα οποία ήταν η προάστηκε τη λίμμα όπω στη συγκεκριμένη περίπτωση, α πούμε, γενικά επαρχιωτικέ περιοχέ. Ήταν χάρτκο από την άποψη ότι δεν ήταν α πούμε ελάτε μαζί μα, σα παρακαλώ. Ήπήρχε και μια βιοπραγεία ενάντια σε αυτού που δεν δεχόντουσαν να είναι μαζί του.

SPEAKER_04 11:59

Σε κάθε περίπτωση έφθα πουλεφερτικό αγωνία.

SPEAKER_02 12:02

Είναι ένα θέμα συζήτηση αυτό γιατί είναν προβλημάτησε στη σχέση και με την ταινία. Γιατί στην ταινία δεν αναφέρεται τίποτα σε σχέση με το ποιο κάνουν τι βιοπαργίε. Α πούμε, η πιο κοινή λογική και η δική μου λογική, έτσι που το είδα, είναι ότι οι βιοπραγίε έκανε ο στρατό και το κράτο, α πούμε. Ω είχε. Νομίζω όμω ότι η σκόπνο δεν αναφέρεται. Επιλέγει τι γυναίκε ω τον άμαχο πληθυσμό που στην ουσία πλήγει από όλα αυτά. Επλήγει δηλαδή από τι βιοπραγίε του ενφιλείου πολέμου. Δεν λέω ότι α πούμε, είναι ισαπτάκια εκεί η ιτερανση σε καμία περίπτωση, αλλά νομίζω ότι δεν εστιάζει πολύ σε αυτό το κομμάτι. Δηλαδή εστιάζει το τραύμα του ενφιλού και των βιοπραγειών και των κακουχιών, α πούμε, αλλά μένει εκεί. Χωρί να τοποθετείται τέλο πάντων.

SPEAKER_04 12:58

Έστιάζει πάρα πολύ στη θέση τη γυναίκα νομίζω και πιο συγκεκριμένα όλο αυτό. Το περούμε και σήμερα είναι επειδή είναι πολύ αυστηρά καθολικό κράτο, για παράδειγμα, δεν επιτρέπει τι εκτρόσει. Σήμερα γι' αυτό ο καθολική ώσπου δεν είναι κάτι που ήθενησήχανε, είναι κάτι που του ήρθε πάλι από την επικιοκρατία.

SPEAKER_02 13:16

Να πούμε λίγο πιο συγκεκριμένα για την ταινία, γιατί νομίζω ότι εκεί θα προκύψουν και διάφορα θέματα που είναι να συζητηθούν. Αρχικά θα ήθελα να πω ότι α πούμε, η πρώτη σκηνή ξεκινά εσωκαριστικά.

SPEAKER_04 13:28

Τι πιο σκληρέ παίζει ολή στι ταινίε να είναι πρώτη αφηγή, α πούμε.

SPEAKER_02 13:31

Ναι. Οπότε έτσι ξεκινάει η ταινία με ένα τραγούδι στα κέτσου που αφυγείτε το τι παίρσει ήδη α πούμε κατά διάρκεια τη συγμοσύνη και πεθαίνει. Δηλαδή αυτή είναι η πρώτη σκηνή και στην ουσία έχουμε την πρωταγωνήστρι μα, η οποία έχει να παλέψει με το να την πάρει και να τη θάψει στο χωριό τη. Βλέπουμε ότι είμαστε σε μια οικογένεια η οποία είναι υποφτωχή ούτε καντωχή, δηλαδή, πιο χαμηλά ακόμα. Ζήει στα προάστα τη λίμ, όπω είπαμε, και η διαδικασία αυτή για τη γυναίκα είναι ένα άφλωσ.

SPEAKER_04 14:10

Αυτό έχουμε μια ερωείδα η οποία έχει ένα σκοπό και αντιμετωπίζει εμπόδια κατά τη διάρκεια τη του ταξιδιού τη, α πούμε. Το πρώτο εμπόδιο είναι ότι ο Θοδωίο, α πούμε, τη λέει ότι δεν γίνεται να κρατήσουμε εδώ πέρα μέχρι να βγάλει λεφτά, τη ορό τη μητέρα σου, τη αδελφή μου, μέχρι να γίνει ο γάμο του παιδιού μου, πρέπει να την έχει φύγει οπωσδήποτε. Όλοι αυτή κάπω μένει κάπω. Ένα πάνω άλλον.

SPEAKER_02 14:37

Ναι, σε κοινό ήκισμα τέλο πάντων. Οπότε έχουμε τον γάμο τη εξαδέλφη τη, για τον οποίο είναι όλοι πολύ ενθουσιασμένοι, ενώ παράλλην την μελλοντική α πούμε κοιδία τη μητέρα τη, ένα θείο που την αποτρέπει από να την μεταφέρει και βλέπουμε την ίδια για να καταφέρει όλο αυτό να πιάνει μια δουλειά στο σπίτι μια πιανήστρια.

SPEAKER_04 15:02

Πολύ πλούσια.

SPEAKER_02 15:03

Πολύ πλούσια. Αυτό α πούμε έχει πολύ ενδιαφέρον επίση την ταινία γιατί βλέπουμε το σπίτι τη πιανήστρια και βλέπουμε και την πόρτα τη πιανήστρελα που ανοίγει και όταν ανοίγει είναι έξω όλε οι φτωχάλε και μέσα. Αυτό είναι επίση κάτι το οποίο παίζει πολύ στη Λατινική Αμερική. Πόσο δίπλα μπορεί να είναι α πούμε αυτό, οι φαβέλε με τα πολύ αστικά σπίτια, οπότε μα δείχνει και αυτό η ταινία.

SPEAKER_04 15:35

Να πούμε δύο-τρία πραγματά που μου έκανε με την εντύπωση. Αρχικά, εντάξει, όπω είπαμε, το τραγούδι τη Μάνα στην αρχή με ένα μετρέλα. Δηλαδή αυτό το μονότονο, σαν μυρολόι ρε παιδί μου μοθίσε, το οποίο μα εισάγει πάρα πολύ ωραία στο τι έχει συμβεί μέχρι τώρα. Και σχεδόν μα εξηγεί τι είναι το γάλα τη λήψη. Κάτι το οποίο πολύ νωρί μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη τύποση είναι η παρουσία του γέ στοιχείου στο χωριό. Το ότι είναι πολύ εμφανέ χωρί να είναι καθόλου καρικουρίστικο.

SPEAKER_02 16:09

Ναι, αυτό παίζει γενικά στι λατινομερικάνικέ ταινίε πολύ. Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ταινία το δείχνει σε με ένα πολύ ωραίο τρόπο. Είμαστε μια κοινότητα, υπάρχουν queer άτομα μέσα σε αυτή την κοινότητα και αυτό δεν αποτελεί α πούμε.

SPEAKER_04 16:26

Πάν κάτι παράξενο. Ανθρώπινο, παιδί μου. Ούτε περτονισμένο, ούτε παραγονισμένο. Μέλη τη κοινότητά μα είναι και έτσι. Κάτι άλλο έτσι που μου έκανε έτσι αρκετή εντύπωση στο κομμάτι τη αποτύπωση τη φτώχεια είναι στη στιγμή που ψάχνουν για το πώ θα μεταφέρουν τι σωρό τη μητέρα και πηγαίνουν να αγοράσουν φέρετρα. Και του λένε ότι αυτό το λέει ο μάλλον και πέρα ότι αυτό το φέρω και είναι πολύ καλό, αυτοκρατορικό κιόλα. Του λέει εγώ είλό επαγγελματίε, ορίστε έχω και κάρτα. Βέβαια αυτή είναι μοναδική κάρτα που έχω δεν μπορώ να στη δώσω. Το οποίο το λέω τώρα και να τριχιάζουν φάνηκε ένα αστείο κομμάτι και πάρα πολύ αληθινό παράλληλα. Και αν μέχρι τώρα δεν κάναμε σποίλερ, από εδώ και μπροστά παίξουν πολλά σποίλερ, γιατί θέλω να μιλήσουμε για τη φάση με την πατάτα.

SPEAKER_02 17:14

Ναι. Λοιπόν, από την πολύ αρχή και όλο τη ταινία, δηλαδή με το θάνατο τη μητέρα η πρωταγωνή τη μα, η Φάουστα, λυποθυμίει την πηγαίνει ο θείο τη στο νοσοκομείο και εκεί που περιμένουμε να δούμε τι έχει. Ο γιατρό λέει στο θείο τη ότι έχει τοποθετήσει στον κόλκο τη μια πατάτα. Το οποίο εγώ στην αρχή όταν το άξονα, έλεγα κάτι τι άλλο σημαίνει αυτό. Δηλαδή, κάπο μου έκανε τρομερία εντύπωση, ότι τι.

SPEAKER_04 17:45

Φανταζόμουν κάποιο όγκο, α πούμε, σε μέγενε πατάτα.

SPEAKER_02 17:48

Ναι, ναι, και εγώ δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι είναι ρεαλιστικό αυτό που λέει. Γενικά το main σύμβολο λοιπόν τη ταινία μα είναι η πατάτα. Γιατί η ίδια από μεταγειρολογικό τη τραύμα, α πούμε, σε σχέση με το ζήτημα του βιασμού, τοποθετήσει τον κόλπο τη την πατάτα ω ένα μέσο προστασία. Αυτό φαίνεται και σε πολλά άλλα σημεία πέρα από την πατάτα, δηλαδή το πώ η ίδια έχει επηρεαστεί από το τράβη τη μητέρα τη. Δηλαδή, τη βλέπουμε οριακάστρέφεται με άντρε, δηλαδή δεν μιλάει ποτέ, είναι πάρα πολύ απόμακρη, φοβάται να περπατήσει η μόνη τη. Οπότε βλέπουμε γενικότερα ότι υπάρχει μια αποστασιοποίηση μεγάλη και από το ανδρικό φίλο και ένα μεγάλο φόβο γενικά για τη ζωή.

SPEAKER_04 18:43

Έτσι, τέλεια, πολύ σημαντικό. Εκεί πέρα μου έκανε επίση πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση ο διάλογο του θείου με το γιατρό, όπου ο γιατρό του λέει ότι το ξέρετε πώ η ψυγά σα έχει μια πατάτα στον κόλπο τη, η οποία θα τη κάνει κακόρη, θα πάθει μόλι κοπέλα. Και ο άλλο του λέει, α πούμε, ότι ναι, αλλά λυποθύμησε και την έφερα εγώ εδώ πέρα, γιατί έχει την αρρώστια του γάλα, α πούμε. Και άλλο είμαι σε φάση όχι, η λυποθύμια είναι άσχητή, οκέη συνέβη, τη άνοιξε η μύτη, ξέρω εγώ. Σα μιλά για κάτι σοβαρά εδώ πέρα. Δηλαδή και παίρνει σαν παίζει μια σύγκρουση παράδοση με επιστήμι.

SPEAKER_02 19:19

Ναι, και στο πόσο ενσωματωμένο είναι όλο αυτό το αφύγημα του τρομαγμένου στήθου ή του γάλατο στι κλίξη στον κόσμο. Δηλαδή που όντω, α πούμε, το πιστεύουν ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα και αποδείγματο και οτιδήποτε άλλο σε αυτό. Οπότε ναι, αυτό είναι ένα στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να το χειριστεί με πολλού τρόπου, η σκηνοθέτη μα νιώθω. Θεωρώ ότι το χειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε. Δηλαδή, όσον αφορά το ζήτημα τη πατάτα, βλέπουμε την Φάουστα, η οποία έχει αυτό το πράγμα μέσα τη. Δεν θέλει να το αποβάλει γιατί τη προσφέρει μια προστασία. Παρόλα αυτά, αυτό το πράγμα και συνεχίζει να το κάνει.

SPEAKER_04 20:14

Ακόμα και ο θείο στι λέει ότι τελείωσε η περίοδο τη θρομοκρατία που το λένε. Τέλο αυτό και λέει γιατί όχι, μα είναι ο πιο σωστό τρόπο, ξέρω. Μέναμε με σόκαρ, δηλαδή κουβέντα μετά που είχαν οι δύο του στο λεωφορείο μέσα ότι μην το πιστεύω, ξέρω εγώ.

SPEAKER_02 20:28

Πολύ ωραία σκηνή επίση.

SPEAKER_04 20:29

Πολύ ωραία σκηνή και μέσα στο λεωφορείο πακτωμένη όλη μαζί, α πούμε. Όταν πιο μετά πηγαίνει η Φάουστα να πιάσει δουλειά στη πιανίστα και εκεί πέρα νομίζω έχουμε διάφορα ενδιαφέροντα κομμάτια, μου θύμισε πάρα πολύ τα παράσιτα. Αρχικά, πώ τη μιλούσε ο οικονομμό του σπιτιού σε αυτή που είναι καινούρια η υπηρέτρια και πώ την ήλαιχε στα δόντια τη είπε γιατί δεν κόβει στα νύχια σου.

SPEAKER_02 20:55

Αυτά εδώ δεν περνάνε γιατί την κύρια ότι δεν μπορεί να δει το νύχτο να μην είναι κομμένο αυτά.

SPEAKER_04 21:01

Ότι δεν πρόκειται να σταώσει μπροστά το μισθού, θα πρέπει να τελειώσει ο μήνα.

SPEAKER_02 21:05

Εντάξει, τώρα εκεί πέρα αναπτύστε και μια σχέση. Δηλαδή βλέπουμε ότι η πιανήστρια δεν έχει έμπνευση, πάει το πιάνο, ότι στο ρίχνει από τον όροφοει. Και όλη αυτή η ιστορία που μα χτίζει τέλο πάντων το πώ είναι η αφεντύνα τη, ολοκληρώνεται.

SPEAKER_04 21:25

Όταν ακούει η πιανίστα την Φάουστα Τραγουδάει.

SPEAKER_02 21:28

Ναι. Η Φάουστα επίση μιλάει ελάχιστο και όταν την ακούμε να εκφράζεται κυρίω τραγουδάει. Το οποίο είναι ένα άλλο κομμάτι α πούμε, συμβολικό τη ταινία. Να πούμε εκεί ότι όταν ακούσει η πιανιστρια την Φάουστα Τραγουδάει τι προτείνει να τι πει τι ήταν αυτό που τραγούδισε, α πούμε, η Φάουσουτα στην αρχή αρνείται και μετά υπάρχει ένα δολοματάκι το Μαργαριταρένιο Κολέτη, η χάντρε του κολέκια, Γιατί όταν κάθε φορά που τι λέει ένα τραγούδι λοιπόν, θα τι δίνει ένα Μαργαριτάρι, το οποίο είναι το βασικό κίνητρο γιατί φάουστα ώστε να μαζέψει τα χρήματα για να φάξει τη μητέρα τη.

SPEAKER_04 22:11

Εντάξει, φοβερίσκινή με τα Μαγαριτάρια στον Πάνιο που σκύβουν και τα μαζεύουν πέφτουν κάτω και σκύβουν από τη μία μία και από την άλλη άλλα μου και τα μαζεύουν και κάνουν τη συμφωνία. Εντάξει, παράλληλα όλα αυτό βλέπουμε και τον πρόγραμμα. Όλο το κομμάτι. Όλε σε καν πρόγραμμα, προηγούμενη μέρα μου και γάμου, μετρελάνε.

SPEAKER_02 22:33

Ναι, ναι, ναι, τέλιο.

SPEAKER_04 22:35

Νομίζω μιλήσε μέσα μου, ο φωτογράφο κάμπου μετρένα, ρε παιδί μου, το πώ αποτυπώνεται ο γάμο των φτωχών.

SPEAKER_02 22:44

Ο αμερικανοποιημένο γάμοντα.

SPEAKER_04 22:47

Μέσα από την ονείρωση, α πούμε, του θα ζήσουμε μια καλή ζωή, α πούμε. Ήταν αυτοψέφτηκο πανί με τον καταράχτη. Όλα τα κομμάτια, δηλαδή το πώ αποτυπώ και ο γάμο άρεσε πάρα πάρα πολύ. Είναι πολύ δυνατό.

SPEAKER_02 23:04

Ναι, και μένα μου άρεσε ο γάμο. Και παράλληλα έχουμε και το κομμάτι με τον κυπουρό. Δηλαδή, το οποίο δεν αναφέρεται, το οποίο είναι ότι στο σπίτι αυτό τη πιανήστρια υπάρχει και ένα κυπουρό, στον οποίο η Φάουστα πρέπει να του ανοίγει την πόρτα για να μπαίνει μέσα. Εκεί υπάρχουν οι πιο χαρακτηριστικέ ίσω σκηνέ και πλάνα τη ταινία, α πούμε, τα οποία είναι η Φάουστα που ανοίγει το παραθυράκι για να δει ποιο είναι και έπειτα ανοίγει την πόρτα για να μπει μέσα ο κυπουρό. Βλέπουμε από τι πρώτε στιγμέ ότι η Φάουστα είναι άβολη με αυτό. Δεν είναι εντάξει. Κρύβε το προσωπό τη πίσω το παραθυράκι, μπαίνει μέσα ο κυπουρό του ανοίγει αλλά δεν του μιλάει καθόλου. Και παράλληλα βλέπουμε έναν όμορφο τρόπο του ίδιου να προσπαθεί να την προσεγγίσει.

SPEAKER_04 23:51

Αυτή γενικά είναι πολύ φοβική μαζί του. Επίση μου άρεσε πάρα πολύ όταν συνειτοποιούμε ότι μέσα από το φουστάνε τη φορά η παντελώνει με σόρα αυτό το πράγμα.

SPEAKER_02 24:02

Αυτό φαίνεται και από την αρχή κάπω τη σκηνή που είναι στο σπίτι αυτό.

SPEAKER_04 24:09

Εντάξει, από τη στιγμή που πιάσαμε το κομμάτι τη πια σα, όταν γίνεται όντω αυτό το αφιέρωμα τέλο πάντων και παίζει αυτή τη μουσική που έχει πάρει ουσιαστικά από τη Φάουστα και δεν την αναφέρει ποτέ. Έχουμε και μια πολύ δύναμη σκηνή μέσα στα μάξει.

SPEAKER_02 24:25

Ναι, γιατί στην ουσία αυτή τη σκλέβει τα τραγούδια και τα παρουσιάζει και γίνεται χαμό με αυτά τα τραγούδια. Όταν γυρίζουν, α πούμε, ρωτάει κάτι η Φάουσου.

SPEAKER_04 24:36

Φάχωίσα πολύ ωραία τα τραγούδια αυτά. Και άλλοι την αφήνει στον Ευρώπη.

SPEAKER_02 24:40

Και άλλη την άφησε στο δρόμο, και εκεί υπάρχει πάλι αυτό το θέμα με το τραύμα, α πούμε, ότι βλέπουμε ότι σε όλη την ταινία ίδια δεν θέλει να περπατάει μόνη τη και ζητάει συνοδία. Και η άλλοι την αφήνει βράδυ στη λίμμα μέσα, ξέρω εγώ μόνο τη και η Φάουστα τρέχει από πίσω, α πούμε.

SPEAKER_04 24:58

Πάρα πολύ δυνατό. Πολύ δυνατό. Πάρα πολύ δυνατό. Καριόλιδε.

SPEAKER_02 25:02

Παράλλα, περνάει ο καιρό. Η Φάουστα δεν φαίνεται να καταφέρει να θάψει την μητέρα τη. Ο γάμο πραγματοποιείται.

SPEAKER_04 25:11

Και έχουμε τη φοβερή σκηνή με το Θείο και τη Φάουστα. Όπου μένα και πέρα μου σηκώθηκε τρίκα, δηλαδή μέχρι να καταλάβω τι κάνει ο Θείο. Λέω μαλάκα, δεν το πιστεύω ότι βλέπω, που τη σκλνείται στόμα να την πίνει στον ύπνο τη. Και χτυπετάτε και τη λέει ότι θε να ζήσει, α πούμε, το βλέπω τι θε να ζει. Θε αναπνέει να ζει, γιατί δεν ζει. Εμένα εκεί μου γάμισε, γιέλησε. Και βλέπουμε πω αυτό με ένα τρόπο είναι και το σπρόξιμο που εντό πολλών εισαγωγικών χρειαζόταν η ίδια για να πάρει την μεγάλη απόφαση να πάει στο σπίτι τη πιανίστα και να τη σκλέψει τα μαργαριτάρια. Το οποίο ενδιαφέρον έχει ότι δεν τα βρίσκουμε στο ζήτη που τα ακουμποσε, αλλά τα έχει πεταμένα δίπλα στο κρεβάτι. Μάλλον υποδηλώντα πω θα την απέλεισμα τη κίνηση στα μάξη να τη ξανάδειξε μα.

SPEAKER_02 26:06

Ναι, ναι, αφού θα έφευγε. Ή θα την έχει απολύσει ή θα έφυγε η ίδια.

SPEAKER_04 26:10

Έτσι.

SPEAKER_02 26:11

Καναπαίνε την εκδικήσή τη, α πούμε, κάπω.

SPEAKER_04 26:15

Έχουμε και μια μικρή λύτρωση, α πούμε και πέρα, ότι την εκδική με ένα τρόπο, η Φάουστα. Και παίρνω τα Μαγαριτάρια για πάση περιπτώσει, για να μπορέσει να τα πουλήσει και να θάψει τη μάνα τη. Εντάξει και πέρα έχουμε και τον απομηχανιστεό Κυπουρό, ο οποίο τη βρίσκει λοιπόν θύμιστο δρόμο και την πάει στο νοσοκομείο, τη σαφέρουν την πατάτα, το οποίο όταν το συνειδητοποιήσα τη συνέντευμα επιτέλου! Γιατί ένιωθα όλοι είναι ένα παιχνίδι με τον χρόνο, δηλαδή πώ περνάει ο χρόνο και αυτό θα μα τη δείξει να μαθαίνει ψήψη, ξέρω εγώ.

SPEAKER_02 26:45

Ναι, ναι. Έχουμε και την πατάτα που τη φίτευ.

SPEAKER_04 26:50

Που τη κάνει δώρο και πορώπου.

SPEAKER_02 26:52

Και πηγαίνει το άνθο τη πατάτα που κάποτε δηλώνει την απελευθέρωσή τη.

SPEAKER_04 26:57

Και έχουμε και έχουμε την τελευταία σκηνή όπου η Φάουστα παίρνει τη σωρό τη μετέρα τη και μαζί με το συγγενεί τη πάνε σε ένα παραφάσιο μέρο και την αφήνει τη ωρό α πούμε στην παραλία και τελειώνει ταινία.

SPEAKER_02 27:19

Οπότε γενικά η ταινία κάποια τελειώνουμε ένα αισιόδοξο μήνυμα, δηλαδή μα δείχνει το τραύμα, το βάσανο, το φόβο τη πρωταγωνίστια και μα δείχνει στο τέλο την αντιμετώπιση, την απελευθέρωση, η αφέρση τη πατάτα, το θαψιμο τη μάνα, το φύτεμα τη πατάτα, η ίδια που μυρίζει το φυτό το άνθο τη α πούμε, όλα αυτά απελευθερώνουν την ίδια. Καταπληκτική σκηνή επίσημη πατάτα ήταν αυτή που πριν το γάμο η νύχοι καθαρίζει μια πατάτα, που είναι γύρω-γύρω ο γαμπρό και οι συγγενεί ⁇ του για να δουν να τσεκάρουν πόσο καλά μπορεί να καθαρίζει την πατάτα με. Πώ το λένε, μονοκοντιλιά. Και πόσο λεπτή είναι η φλούδα και τι καλή είναι η φλούδα. Δηλαδή είναι η πατάτα ένα μέσο τέλο πάντων δοκιμασία. Για την ήφυγη ότι είναι ικανή τέλο πάντων.

SPEAKER_04 28:22

Και η φωτογραφία, σε φωτογραφία είχε πάρα πολύ δυνατά στοιχεία. Το πώ έδειξε η φίλη τη πατάτα να πέφτει, πιο πριν πώ μα έχει δείξει τα κλωνάρια τη πατάτα που τα κόβει άλλοι να πέθουν κάτω. Είχε πάρα πολύ όμορφη αποτύπωση μέσω τη φωτογραφία.

SPEAKER_02 28:39

Να πούμε επίση ότι κάτι αρκετά σημαντικό είναι ότι το μεγαλύτερο μέρο του κρού και η σκηνοθέτη και οι εθνοπή και το κρού από πίσω τέλο πάντων είναι κυρίω γυναίκε.

SPEAKER_04 28:52

Οκ. Δεν το γνωρίζαμε.

SPEAKER_02 28:55

Είναι μια ταινία επειδή που κάπω εμπεριέχει κατηβία χωρί να την δείχνει. Ενά αυτό είναι κάτι το οποίο με έκανε κάπω με κράτησε και μου άρεσε την ταινία ότι είναι μια ταινία η οποία μιλάει για τον πόνο, τη θλήψη, το τραύμα. Παρόλα αυτά, αυτό δεν σεγιάζει στο να τα απορρίσει και να τα πάρει μέσα. Σου δείχνει στην ουσία το μετά, το μετά του ενφιλίου, το μετά του θανάτου τη μητέρα.

SPEAKER_04 29:33

Νομίζω πω έχει μια βουβή βία. Δεν είναι σοκαριστική με τι σκηνέ και τα πλάνα τη ούτε με την ταχιδιά τη. Και το κομμάτι του πώ δείχνει την ταξικότητα και το κομμάτι του πώ δείχνει το παιδί μου έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να ζήσει. Χωρί να έχει βιώσει η ίδια κάτι από αυτά, δεν μπορεί να ζήσει η παιδί μου. Τη σέρνει πίσω το παρελθόν με πολύ βίδιο τρόπο. Αυτό χωρί να γίνεται ελαφρεια. Νομίζω ξεκάθαρα η πιο σκληρή σκηνία, είναι η αρχή με την ευήγηση τη Μάνη. Από εκεί και μετά δεν έχει κάτι να πει ξέρει να τραβήξει το βλέμμα μου. Έχει δυνατέ σκηνέ, αλλά δεν με σόκρε κάτι από εκεί μετά. Συστήθηκε πάρα πολύ δύσκολα και αυτό μέσω αφύγη και τραγουδού.

SPEAKER_01 30:25

Ήταν λίγο ποιητική ταινία, γενικά, εγώ θα έλεγα, α πούμε, και ιφολογικά. Άρα τοι.

SPEAKER_02 30:33

Μου άρεσε, δεν είναι ευχάριστη α πούμε, ταινία να τη δει σίγουρα, οπότε αν επιλέξετε τελικά να τη δείτε και δεν την έχετε ήδη δείξει να το έχετε αυτό στο μυαλό σα, αλλά σίγουρα είναι μια ταινία με πολύ δυνατά μηνύματα, με πολύ ωραίο αφηγηματικό τρόπο και να εξήζη να δούμε πολύ ωραία μουσική, ναι.

SPEAKER_04 30:55

Επίση να πούμε πω το Περού, γενικά, έχει πολύ μεγάλη παράδοση στην παγκουική. Ναι, το διάβαζα κι εγώ αυτό. Τρελόλε. Σήθηκε, ε.

SPEAKER_02 31:04

Ναι, περβιανό hip-hop περιοδιανό πάνω την επόμενη φορά.

SPEAKER_04 31:10

Σκεφτόμουν πω αυτή η ταινία θα έχει ενδιαφέρον για επεισόδιο του Χαντιστεάνου. Που μπεί πάντα τη μουσική με την ιστορία, παιδί μου. Θα έχει ενδιαφέρον. Αν μα ακούει κανεί επισκέπτε λίγο.

SPEAKER_02 31:22

Σίγουρα μα ακούσατε. Αυτά από εμά. Ευχαριστούμε πολύ που μα ⁇ ακούσατε. Θα είναι λίγο το επόμενο διάστημα ίσω πιο αρεό στο πόσο συχνά θα βγάζουμε τα podcast. Θα το δούμε, πώ θα λειτουργήσει. Θα σα ενημερώσουμε σίγουρα και μέσω social media. Ελπίζουμε να περνάτε όμορφα να έχετε ένα καλό καλοκαίρι. Που μπήκε το καλοκαίρι, που μπήκε για τα καλά. Και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο.

SPEAKER_04 31:56

Γιαράτα.

SPEAKER_02 31:57

Γεια σα ⁇ .