#17 Φιόρδ και ψευτοδιλήμματα (;)

Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο; Μήπως οδηγεί σε αυτόν;! Κι αν ναι, μήπως αυτός ο παράδεισος δεν είναι και πολύ ινκλούσιβ; Το βορειοευρωπαϊκό μοντέλο είναι ο επίγειος παράδεισος; Κι αν ναι, μήπως ούτε αυτός είναι πολύ ινκλούσιβ; Η μια απαντάει πως έχει ενδιαφέρον αυτή η κουβέντα. Ο άλλος απαντάει «όχι σε όλα». Ποιο έχει δίκιο; Εσείς τί πιστεύετε; Τί φάση με τα χάρτινα καλαμάκια;!

Άλλη μια φορά, η μαυρισμένη Τόνια κι ο μουντρούχος Χρήστος, βρέθηκαν στα headquarters του ΣτΠ στην Κυψέλη, για να συζητήσουν πώς περάσαν το καλοκαίρι και πώς τους φάνηκε ο Μπάκυ από το Γουίντερ Σόλτζιερ. 

κεράστε κανένα καφεδάκι: https://buymeacoffee.com/stotelospee
βρείτε μας και σε:
youtube (για τα μιλένιαλς), insta (για τα τζεν ζεντ) @stotelospethainei
fb (για τα μπαρμπάδια) Στο τέλος πεθαίνει
τίκτοκ (για τα τζεν άλφα) @sto_telos_pethainei

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_03 0:13

Λοιπόν, δεν θα πετραβού. Δεν θα επιστραχού. Εντάξει, δεν πειράζει. Σκεφτούμε κάποια άλλο την επόμενη φορά.

SPEAKER_01 0:20

Γεια σα.

SPEAKER_03 0:21

Για χαρά.

SPEAKER_01 0:22

Είμαστε η Τόνια.

SPEAKER_03 0:24

Και ο Χριστό.

SPEAKER_01 0:25

Και πιστρέψαμε. Στο τέλο του θέλει. Από δεν πει κάτι τέτοιο, α πούμε, αλλά δεν έρθει μόνο που είπα εγώ, αλλά εσεί το γυμπάσει που σε άλλα.

SPEAKER_03 0:45

Δεν ξεχρόφωνο.

SPEAKER_02 0:48

Ναι, αυτό λοιπόν είναι ένα νέο επεισόδιο του podcast.

SPEAKER_03 0:52

Στο τέλο. Καλάκα. Δεν είμαι συγκεντρωμένο. Δεν είμαι ισχυρό.

SPEAKER_02 0:58

Αρχικά να συζητήσουμε ένα συγνώμη που εξαφανιστήκαμε.

SPEAKER_03 1:01

Δεν κάναμε από χαιρετιστήριο πότσα στην προηγούμενη σεζόν. Σχύνει πολύ. Το συζητάγαμε, το σχεδιάζαμε, αλλά δεν προλάβουμε να το κάνουμε.

SPEAKER_02 1:10

Είμαστε εδώ, παρέα, με τα ζωάκια μα.

SPEAKER_03 1:14

Νομίζω πω τα λέγει χορηγό, μάλλον.

SPEAKER_02 1:20

Είμαστε εδώ με του χορηγού μα των ρικού και των Φέδων. Ορικού είναι ο σκήλο μου. Ο Φέδουν είναι η γάτα του χρήστη. Γνωστή σύντροφε σε αυτό το podcast, μια γκρινιάρικη παρέα, θα λέγαμε, η οποία σήμερα καθήχα και έχουν ενοχλεί. Να ενημερώσουμε για αρχή ότι κάπω αποφασίσαμε το podcast να γίνει ανά δύο εβδομάδε, οπότε έχουμε δύο podcast το μήνα. Επειδή βασικά θέλουμε να κάνουμε και κάποια podcast που να είναι λίγο πιο σύνθετα, απαιτούνται περισσότερη έρευνα. Να έχουμε λίγο το χρόνο έτσι να τα επεξεργασόμαστε και εμεί και να μείνει κυνηγά με τη βδομάδα για να αναλύουμε μια ταινία μόνο. Να φύξουμε και διάφορα θέματα που μα ενδιαφέρουν και θεωρούμε ότι πρέπει κάπω να τα συζητήσουμε.

SPEAKER_03 2:12

Ναι, ακριβώ έτσι. Θα έχουμε καλεσμένου όπω και πέρσι έτσι και φέτο. Έχουμε καινούριου καλεσμένου μαζί μα.

SPEAKER_02 2:20

Θα έχουμε και λίγο πιο σύνθετα επεισόδιο σε κάποιε περιπτώσει. Έχουμε δηλαδή κάποια επεισόδιο στο μυαλό μα που να μπορεί να είναι λίγο πιο γενικά να συζητάμε ένα θέμα, για παράδειγμα, για το κινηματογράφη. Είναι ένα θέμα που μα απασχολεί. Οπότε να έχει έτσι μια ίσω λίγο διαφορετική μορφή φέτο, θα δούμε πώ θα πάει. Κινούμαστε με του περιστινούν ρυθμού του πάμε και βλέπουμε και έχουμε προλάβει μέχρι τώρα να αργονούσουμε μόνο αυτό το επεισόδιο. Οπότε μια χαρά είμαστε.

SPEAKER_03 2:48

Το νια πώ ήταν το καλοκαίρι σου.

SPEAKER_02 2:50

Το καλοκαίρι μου ήταν ωραίο, το πέρασ στην Κρήτη. Δεν είδα πολλέ ταινίε. Έπεσα πιο πολύ στα βιβλία φέτο, αλλά μου άρεσε κάποιο που έκανε και έτσι ένα διάλειμμα από τι ταινίε και τι διάβασα κάποια ωραία πραγματά.

SPEAKER_03 3:04

Φρότισα να μου το γυρίσω εδώ έξω βιβλία. Να το κάνουμε εδώ πέρα ηλικονίκη και ταράτσε. Πά, όχι δύσκολο. Πολύ δύσκολο ισχύει.

SPEAKER_02 3:12

Δεν διαβάζουμε και τόσο, δηλαδή.

SPEAKER_03 3:14

Σχύ, ισχύει.

SPEAKER_02 3:16

Αλλά ναι, εντάξει, είδα κάποια στιγμή. Είδα τα hot πράγματα. Είδα την οδήλία που πρωταγωνιστεί ο Χρήστο.

SPEAKER_03 3:26

Ό κάνει χόλυφνται εγώ.

SPEAKER_02 3:28

Το έχει κάνει και χόλυβουτ και όλο το καλοκαίρι να μέναμε να βγει αυτή η οδηγία για να δούμε που εμφανίζεται ο χρήτο και μαντέψτε που δεν εμφανίζεται ο χρήτο.

SPEAKER_03 3:38

Αλλά θα δούμε, θα δούμε, δεν ξέρω.

SPEAKER_02 3:40

Οπότε το επιχείρημα έχω παίξει και στο Χόλυβουλντ. Σιγά σιγά.

SPEAKER_03 3:44

Τα εργώσουμε υπάρχουν. Από δείξει έχω.

SPEAKER_02 3:49

Εσύ πώ πέρασε το καλοκαίρι σου.

SPEAKER_03 3:51

Καλά το πέρασα. Εγώ ψηλο είδα έτσι τενηούλευ. Αντάξει, ο είτε είδα τον Όλαν. Τώρα είναι μια μεγάλη κουβέντα τώρα να συζητήσουμε την οδούσια. Μην το κάνουμε τώρα τώρα. Απαίνεται. Είδα το Intimut for Love. Πα πολύ ωραία, δεν το έχει δείξει. Δεν το είω όχι. Πάρα πολύ. Σωστά έχει έτσι ένα νόημα να κάνουμε κάποιο επεισόδιο με κορεάτικο κινηματογράφω πέντε ταινία, α πούμε, όχι πολλέ και να μιλήσουμε.

SPEAKER_02 4:19

Μόνοι θα βάλουμε.

SPEAKER_03 4:20

Μόνο Goy. Επίση είδα και το Εμπρού που μου άρεσε πολύ και το ακούσταυμα.

SPEAKER_02 4:27

Και εδώ να πούμε ότι και ο Μαδόνα βγάζει καινούρια την διαφέρο. Θα τη δούμε μάλλον γύρω στο Νοέμβρη. ξέρουμε λίγα πράγματα, δηλαδή λίγα πράγματα έχω διαβάσει. Παίζει ο Τζον Μάλκοβιτ, ο πρωταγωνιστή, και λέγεται Wild Horse 9. Τι δεν αρέσει ο Τζον Μάλκοβιτ.

SPEAKER_03 4:46

Η θέση του για το Ισραήλ το αρέσουν.

SPEAKER_02 4:49

Δεν έχω ψάξει.

SPEAKER_03 4:50

Θα ενχώσει μια εκδήλωση τέλο πάντων που θα γίνει στο Ισραήλ, νομίζω κιματογραφική.

SPEAKER_02 4:55

Ωραία, οκ. Παρ' όλα αυτά, ο Μακτόνα είναι ένα του σκηνοθέτε που εγώ εκτιμού έτσι πάρα πολύ. Κάναμε και το Banks of Finισarν το η προηγούμενη χρονιά και απολαμβάνουμε πολύ τι ταινίε του.

SPEAKER_03 5:10

Α, και επίση είδα και το πίσω από τι δημοσίευμα.

SPEAKER_02 5:12

Α, τέλεια.

SPEAKER_03 5:14

Τέλο. Το οποίο έτσι μου άρεσε πολύ και σίγουρα θα το συζητήσουμε και μαζί.

SPEAKER_02 5:21

Επόριση λέγουμε να κάνουμε ένα podcast για αυτή την ταινία. Το κάνουμε φέτο. Ένα από του λόγου που εγώ δεν είδα πολλέ ταινίε φέτο είναι επειδή ήμουνα στην Κρήτη. Μου έλειψε λίγο η αλήθεια είναι το θερινό στεμά, αλλά εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι πήγα στο θενόημα στον Άγιο Νικό Κόλο. Όπου υπάρχει μια κινηματογραφική λέσχοι εκεί που μου άρεσαν πάρα πολλοί οι ταινίε που έδαινε. Και πήγα και είδα μια ορμάκι ταινία, το τρία χιλιόμετρα ω τέλο του κόσμου.

SPEAKER_03 5:56

Πρόσφατα.

SPEAKER_02 5:58

Νομίζω είναι του 24 κατά δύο πολύ πρόσφατη. Είναι τέλο πάντων η ιστορία ενό ⁇ παιδιού στην ουσία που μόλι μάλλον ενλικιώνει το έχει ενηκειοθεί που ζήσα στην επαρχία τη Ρουμανία, όπου τέλο πάντων οι γονεί με κάποιο τρόπο να καλύπτουν ότι αυτό είναι γαί. Και στην ουσία σου δείχνει πω αντιμετωπίζεται αυτό το πράγμα από του γονεί και από την κοινωνία και ευρύτερη. Είναι καλή ταινία γενικά. Ο σκηνοθέτη είναι ο Εμάνου Πάργου. Και μια που είπαμε για ρουμάλικέ ταινίε. Να πούμε ότι η σημερινή ταινία που θα συζητήσουμε, το Φιόρτ είναι ρουμάνο σκηνοθέτη του Κριστιάνιου. Κριστιάνου. Δεν έχουμε καταλάβει πώ προφέρεται το όνομά του. Εμένα μου τριζαμε καλύτερα το λέμε Μουγγιού, αλλά έχω δει ότι γράφει στα ελληνικά μουντζού.

SPEAKER_03 7:03

Είναι μια παραγωγή που είναι πολλέ χώρε μαζί.

SPEAKER_02 7:05

Ναι. Και είναι όλη γυρισμένη στην Ουρβία. Δεν βλέπουμε κάτι από Ρουμανία. Να πούμε για το σκηνοθέτη λίγο ότι είχε πάρει ένα χρυσό φίλικ το 2007 με την ταινία του τέσσερι μήνε, τρει εβδομάδε και δύο ημέρε. Οπότε αυτό είναι ο δεύτερο χρυσό φύνκα που παίρνει με το Φιόρθ. Να πούμε ότι προταγωνιστή η Ερενάτε Ρέιντβε, η οποία υποδείται τη μητέρα, την οποία την έχουμε δει και στη συστηματική αξία παίζει και στο μάκ, στο οποίο δεν το έχω δύο ακόμα.

SPEAKER_03 7:41

Το νίκαι σα για να το δούμε.

SPEAKER_02 7:43

Το νίκησε ωραία. Και να πούμε ότι πρωταγανιστή επίση ο Σεμπάστη Σταν, ο οποίο υποδεικείται τον πατέρα και είναι αρκετά γνωστό. Στο οποίο παίζει κυρίω σε αμερικάνικέ ταινίε παραγωγέ.

SPEAKER_03 7:55

Έχει κάνει τον μπάκι στην Μάρβελ. Έχει παίξει στο Black Swan το Ρανόσκι και έχει παίξει και στο λόγανλάκι του Soldenμπεργ, τον οποίο το ήξερα από μονάχα, από το κλέφτη στο ίξερα μονάχα του Σόπτεμ, δεν έχω κάποια ταινία του. Λοιπόν, τι πραγματεύεται στη δανεία με την υπόθεση.

SPEAKER_02 8:18

Ναι. Έχουμε μια πολύ τεχνική οικογένεια, η οποία μεταναστευεί από τη Ρουμανία στην Νορβηγία. Σε μια μικρή επαρχία σαν χωριό, η κομόπολοι. Τα παιδιά έχουμε μεγαλώσει στη Ρουμαία, πατέρα στην ερωμάση η μητέρα είναι στην Ουρβη. Πρόκειται για μια βαθιά θρησκευόμενη και πουρητανική οικογένεια, η οποία τέλο πάντων καφάνει στην Ουρβία. Βλέπουμε ότι κατευθείαν κάπω ενσωματώνονται κοινωνικά σε έναν βαθμό από ανάποψη ότι βρίσκουν κατευθείαν δουλειέ του δέχονται κάπω οι γείτονε οι συναδελφοι του και όλα αυτά. Μέχρι που αντιλαμβανό, αντιλαμβάνεται μια δασκάλα στο σχολείο ότι το από τα παιδιά έχει κάποιε μελαγιέ πληγέ στο σώμα του και αποφασίζει να καλέσει την πρώνια. Οπότε όλη η ταινία στην ουσία μα δείχνει το πώ το Νορβηγικό κράτο αντιμετωπίζει τέτοιου είδου ζητήματα α πούμε, τη υποβίαση ικακοποίηση σε σχέση με ανήλικά παιδιά. Και παράλληλα μα δείχνει και την ιστορία τη οικογένεια, στο πώ εκείνη βιώνουν όλη αυτή την κατάσταση, στο τι αντίκτυπο τέλο πάντων έχει εντάει για αυτού και όλα αυτά. Αυτό τώρα είναι μια πλοική η οποία θεωρητικά δεν εμπερέχει κάποιο σπούλ. Θέλω να πω.

SPEAKER_03 9:42

Πολύ σύντομα γίνονται όλα αυτά. Πάμε να συζητήσουμε λίγο τώρα την αίσθηση μα ευση ταινία, το πώ νιώθουμε για αυτά που πραγματεύεται, πώ τα θέτει κτλ. Αν με ρωτούσε κανεί τι πραγματεύεται η ταινία πέραν τη υπόθεση, μάλλον θα έλεγα τη σύγκρουση all inclusive καπιταλισμού.

SPEAKER_02 10:05

Να σημειώσουμε εδώ, ότι δεν είναι τυχαία η επιλογή του Νορβηγού κράτου. Επιλέγει ένα κράτο το οποίο λειτουργεί με έναν φιλελεύθερο τρόπο, είναι σε πολλά εισαγωγικά επιτυχημένο καπιταλιστικό κράτο. Είναι σαν να παίρνει ένα παράδειγμα τη δήση, το οποίο α πούμε, θεωρητικά σε βαθμό λειτουργεί καλά και λειτουργεί καλά ίσω και για του μετανάστε. Οπότε η τοποθέτηση τη ιστορία εκεί πέρα σίγουρα δεν είναι κάτι που εμεί σαν Έλληνε μπορούμε ακριβώ να δηληφθούμε ζώντα σε ένα κράτο το οποίο έχει άμεση σύνδεση με την εκκλησία, για παράδειγμα και όλα αυτά. Δηλαδή, πολύ αρχή τη ταινίε καταλαβαίνουμε ότι στην Ουρβία δεν επιτρέπεται να εκφράσει δημόσια τι θρησκευτικέ σου επιθέσει. Πράγμα από εδώ α πούμε καμία σχέση.

SPEAKER_03 11:02

Ήταν πάντων και να επιτρέπεται υπάρχει ένα πολύ λεπτό όριο στο τι είναι προσελτισμό και τι όχι. Μπορεί να είσαι δημόσια χριστιανό, όσο πιο δόγμα τέλο πάντων ανήκει, αλλά στο δημόσιο σχολείο, για παράδειγμα, δεν μπορεί να το εκφράζει. Στη δουλειά σου δεν μπορεί να εκφράζει. Είναι ταυτόχικό δικό σου προσωπικό ασού και τη κοινότητά σου, α πούμε.

SPEAKER_02 11:23

Ακριβώ.

SPEAKER_03 11:24

Στην Ελλάδα, μάλλον καταλαβαίνουμε πιο πολύ το κομμάτι των ρουμάνων και στα θέμα θρησκευία και σε θέματα βία ή τέλο πάντων εκπαίδευση.

SPEAKER_02 11:35

Ναι. Και εκεί προκύπτει βασικά το ζήτημα το οποίο φύγει η ταινία. Το ένα δυνατό καπιταλιστικό νεοφιλεύθερο κράτο. Πώ δέχεται του μετανάστε του, πόσο στην πραγματικότητα φτιάχνε είναι εν τέλει χωρί κανένα ανθρώπινο πρόσωπο τέλο πάντων, σύστημα το οποίο έχει θέσει με τόσο συγκεκριμένο τρόπο του δικού του κανόνε, οπότε δεν χωράει εκεί πέρα τίποτα εξογενέ. Δεν χωράει ο μετανάστηση ο οποίο πάει σε αυτή τη χώρα και φέρει τα δικά του χαρακτηριστικά με το πρώτο παράπτομα θα τι μωριθεί. Από την άλλη βέβαια, έχουμε μια οικογένεια γιατί πρέπει να σταθούμε πολύ και σε αυτό, οι οποίοι είναι ευαγγελιστέ, από το καταλαβαίνω εγώ στην ταινία, οι οποίοι έχουν μια πολύ αυστηρή και πουρητανική διάθεση σε σχέση με τα παιδιά του. Σε βαθμό που δεν του αφήνουν να έχουν ηλεκτρονικού υπολογιστέ, να βλέπουν YouTube. Υπάρχει μια υποχρεωτικότητα στα πάντα, να προσευχηθούμε, να συμπεριφερόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Οπότε καταλήγει σε όλη την ταινία κάπω, τουλάχιστον εγώ, φαντόμαι και συνοτιό ότι δεν υπάρχει κάποιο σημειώστηση με μία από τι δύο πλευρέ. Δηλαδή, από τη μία έχει ένα ισχυρό κράτο το οποίο θέλει να επιβληθεί με οποιοδήποτε τρόπο και αυτό και από την άλλη έχει μια οικογένεια μεταναστών, η οποία είναι συντηρητική, είναι πουρτανοί, είναι βαθιά θρησκευόμενοι σε σημεία που δεν μπορούν να δουν άλλα πράγματα γύρω από αυτό. Οπότε να είναι δύσκολο το κομμάτι ταύτηση, α πούμε, μία από τι δύο πλευρέ. Δηλαδή, εγώ όλη την ενδιαφράσα έννοια ότι.

SPEAKER_03 13:26

Θα σου πω, καταλαβαίνω ότι και στι δύο περιπτώσει η ταινία θέλει, παιδί που προσπαθεί να θέσει ερωτήματα και ανάλογα τώρα το τι απαντά ή αν παπτά και εσεί αυτά. Μάλλον παίρνει δεν μπερνιστέ. Δεν έχω καμία διάθεση να ξεπλύνω ένα κράτο το οποίο εξορισμό έρχεται να καταπιέσει και μετανάστε και διαφορετικέ κουλτούρε κτλ. Αλλά ταυτόχρονα έχω και μια μεγάλη ελληνική ερεύου μου σε θέματα φωνταμεταλισμού, απόλυτη κλειστότητα, βαθιά πατριαρχική, ο πατέρα είναι το κεφάλι αυτού του σπιτιού, ομοφοβική, όπω βλέπουμε και μια στην ταινία, οπότε με ένα τρόπο νιώθω πώ ευαγγελίζεται η ταινία ήταν προσπαθεί να μην μπαρν θέσει. Βέβαια, εγώ έχω την αίσθηση ότι παίρνει κάποιο θέση.

SPEAKER_02 14:14

Για παίρνι αυτό, γιατί έχει ενδιαφέρον και ο διάλογο γενικότερα που υπάρχει γύρω από αυτό.

SPEAKER_03 14:19

Εντάξει, αν μιλάμε τουλάχιστον σε κομμάτι προταγωνιστών, κάπω το δρόμο τη οικογένεια, βλέπουμε. Δεν μπορεί να τα αυτιστή με το δεκαστήριο. Δεν μπορεί να φτιάξει το δική χώρα. Δεν μπορεί να συμπάσχε με αυτού του, ρε παιδί μου. Θε επειδή ο σκηνοθέτη, είναι βελκάνει. Στάνομε πω Η τένεια κάπω γέρει στο να μα κάνει συμπαθητικού, α πούμε, τέλο πάντων, να συμπονέσουμε με ένα τρόπο την οικογένεια.

SPEAKER_02 14:49

Εγώ συμφωνώ εμέρει αυτό που λέ. Δηλαδή θεωρώ ότι σίγουρα καταλήγει να συμπάσει με την οικογένεια τέλο πάντων. Αλλά δεν θεωρώ ότι ούτε του εξαρκεύει. Υπάρχει μια κριτική και σε σχέση με την οικογένεια για το πώ α πούμε, δείχνει κάποια πράγματα. Και σου δείχνει τα πράγματα όπω μάλλον θα ήταν, κρίνει και του ίδιου του πταγωνιστέ τη οικογένεια. Θεωρώ. Η βαρύτητα σίγουρα πέφτη που για μένα είναι ένα δυνατό σχόλιο στην ένταξη των μεταναστών στι δυτικέ χώρε. Δηλαδή η βαθιά κριτική έχει να κάνει με το Νορβηγικό κράτο και με την καμία δεύτερη ευκαιρία ρε παιδί μου, δεν δίνει καμία δεύτερη ευκαιρία. Υπάρχει αυτό το θέμα, αυτό το θέμα είναι σημαντικό, εννοείται. Δέρνει τα παιδιά σου. Εδώ α πούμε στην Ελλάδα, μιλάμε για μια κοινωνία στην οποία μπορεί ο δίπλα μαζί τα παιδιά του και εμεί να μιλεπα ή α πούμε αν χρειαστεί να παρέμβει χρόνια να είναι τόσο άσχημη η κατάσταση και λογοκρακών δώνων και όλα αυτά, το οποίο, α πούμε, δημιουργεί ακόμα βαθύτερα ζητήματα τέλο πάντων σε σχέση με το θέμα αυτό ή μπορεί να είναι και σε ένα βαθμό κανονικοποιημένο, α πούμε, σπαλιότερα σίγουρα, σήμερα όχι τόσο, αλλά και πάλι. Οπότε το ότι υπάρχει μια επόνια ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και η πρώτη π.χ. σκέψη τη δασκάλα είναι να καλέσει την πρώνια.

SPEAKER_03 16:25

Ή αναφέρει ότι έχουμε υποχρεμένο, δηλαδή βλέπουμε και πέρα πω θεσμικά είναι υποχρεωμένη να κάνει αυτό.

SPEAKER_02 16:30

Αυτό και μόνο. Οπότε λέμε, υπάρχει μια υποψή για κάτι. Εγώ, από τη στιγμή που έχω αυτή την υποψία, πρέπει να καλέσω την πρώια. Καλύται η πρώια και ξαφνικά ενεργοποιείται ένα πάρα πολύ γρήγορο μηχανισμό, ο οποίο από αυτή τη κουβέντα μέχρι την επόμενη έχει πάρει τα παιδιά, του υποχρεώνει τέλο πάντων να ακολουθήσουν ένα δικαστικό γολοθά σε σχέση με όλο αυτό το κομμάτι και δημιουργεί και ψυχολογικά τράβη και στα παιδιά και όλα αυτά τέλο πάντων. Νομίζω ότι εκεί ακριβώ εφάπτεται η κριτική που κάνει ο σκηνοθέτη, ότι δεν μπορούμε με οποιοδήποτε τρόπο τέλο πάντων να ενσωματώσουμε οτιδήποτε διαφορετικό, γιατί δεν είναι τυχαία που συμβαίνει στην οικογένεια μεταναστών αυτό. Οπότε ο μόνο μηχανισμό ενάντια σε αυτού είναι ο αυστηρό νόμο, ο οποίο θα επιβληθεί σε οποιονδήποτε. Ναι, δεν τυρί τα δικά μα ειδόδια. Έχουμε και εδώ ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα γενικά τα τελευταία χρόνια, δηλαδή και έχουμε έρθει και πολλέ φορέ σε επαφή με κόσμο, α πούμε, που έχει κάνει πολύ μεγάλη ταξίδια με πολύ κακέ συνθήκε. Και φυσικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν τα δικά του χαρακτηριστικά και τα δικά του πιστεύω και πράγματα τα οποία εμεί σαν δίσει μπορεί να έχουμε αποβάλει θεωρητικά πάντα, δηλαδή το ζήτημα τη πατριαρχία, για παράδειγμα, το οποίο ούτε καν το έχει αποβαλιδήσει. Οπότε από τη στιγμή, αποτίθεται ότι είναι ένα κράτο το οποίο δέχεται μετανάστευση και προσπαθεί να του ενσουβατώσει κατευθύνσα να δείχνει ότι εκεί υπάρχει ένα κενό, ότι πολιτισμικά δεν του εντάξει κάπου το παιδί μου. Έρχεστε, αλλά θα γίνει αυτό που λέω εγώ, με τον τρόπο που λέω εγώ. Σε ποιο κράτο δεν είναι σε όλα. Αλλά η Νορβηγία έχει και αυτό το ζήτημα του άμεου εντανακλαστικού μηχανισμού τέλο πάντων, ειδικά σε ό,τι αφορά τέτοια ζητήματα.

SPEAKER_03 18:35

Ναι, τώρα ξεκινάει μια πάρα πολύ ενδιαφέροντα κουβέντα, παιδί μου. Ένα κομμάτι μπορούμε να μιλήσουμε είναι για το κομμάτι τι λέγαν και όλε τακόρτε, παιδί μου, του παράδοξου τη ανεκτικότητα. Γιατί δεν βλέπουμε μια οικογένεια η οποία είναι ανεκτική μεταξύ τη. Βλέπουμε μια οικογένεια που είναι πάρα πολύ ελευθερία μεταξύ τη. Και ένα κράτο το οποίο αποτίθω είναι πάρα πολύ ανεκτικό και βάζει κάποια πολύ συγκεκριμένα όρια. Θε κάτω όρια τη ανοχή τη. Δεν μπορεί να ανοιχτεί καθόλου κάποια κομμάτια που δεν τα θεωρείται απλά διαφορετικότητα, τα θεωρεί ικακοποίηση. Παρεμπούρη κομμάτια έχουμε και στην Ελλάδα. Πλά και στην Ελλάδα δεν έχουμε κάνει κανένα ενδιαφέρον για του μετανάσει, να πλάσει το εργατικό δυναμικό και δεν μα ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Απ' την άλλη, για μένα, τέλο πάντων παίρνει τη γενική κουβέντα, η ταινία μα δείχνει πάρα πολύ τη σύγκρουση τη αγία οικογένεια με το άγιο κράτο. Και στι δύο περιπτώσει έχουμε δύο συστήματα τα οποία συγκρούνται και τα δύο θα ανακαταπιστικά. Απλά θα μπορούσαμε να πούμε, επέλεξε πια τι δύο καταποιέσει συνοχλεί περισσότερο ή ποια από τι δύο προτιμά, α πούμε, νομίζω ότι τι επιλέγει ο σκηνοθέτη να μα δείξει την αυστηρή και καθόλου ανεκτική στην παρέκληση στάσει του κράτου όσων αφορά ότι το ίδιο ονομάζει παιδική κακοποίηση και επιλέγει όντω να μα δείξει και κομμάτια καθόλου ενεκτικά και καθόλου ανοιχτά τη οικογένεια. Νομίζω πω είτε λόγω τη προσωπική μου ελληνία με το θρησκευτικό φωνταμεταλλισμό, είτε λόγω των βιομάτων που έχουμε μπορώ δύσκολα να συμπάσχω με τη μεριά τη οικογένεια. Χωρί να σημαίνει πω συστρατεύουμε με το κράτο το οποίο δεν έχει ανεκτικότητα άλλε κουλτούρε. Αλλά δεν νομίζω πω το βλέπει όσο άλλη κουλτούρα κα.

SPEAKER_02 20:29

Όμω είναι εξετάθρο αυτό ότι είναι ζήτημα κουλτούρα, τρε παιδί μου, ενώ ότι.

SPEAKER_03 20:36

Λέω και το πώ το βλέπει το κράτο. Το κράτο δεν βλέπει σαν κουλτούρα. Το κράτο σου λέει ότι ό,τι και να κάνει, δε ζητών στο χέρι σου, π.χ.

SPEAKER_02 20:42

Ναι, με το οποίο δεν διαφωνεί κανένα γενικά. Ενώ ότι το ζήτημα παρόλα αυτά, δεν τίθεται σε σχέση με την παιδική ικακοποίηση και την παιδί κακοποίηση είναι κακή. Πίθετε σε σχέση με του αντικούνου μηχανισμού του ίδιου του κράτου, α πούμε, σε σχέση με αυτό το θέμα και σε σχέση με ένα ζήτημα που είναι λίγο πιο περίπλοκο το μεταναστευτικό. Ένα λόγο που μου άρεσε η ταινία είναι γιατί νιώθω ότι σαν έπαιδη μου δείχνει μέσα από ένα μικροσκόπιο το πόσο σύνθετα είναι τα πράγματα. Γιατί νιώθω ότι έτσι είναι τόσο σύνθετα τα πράγματα. Δηλαδή η πολυπλοκότητα αυτοί του οι μετανάστε που έρχονται και πρέπει με κάποιο τρόπο να ενταχθούν, αλλά φέρουν τα δικά του χαρακτηριστικά, τα δικά του φονταμετάλιστικά στοιχεία, τα δικά του πατριαρχικά στοιχεία, οτιδήποτε α πούμε αυτό, το οποίο θεωρητικά, α πούμε, δεν συνάδελει με τι αρχέ τη δύση, ξέρω εγώ. Θέλω να πω, παιδί μου, ότι άμα εδώ σου πει ένα γονέα έχω ρίξει μια ξηλιά στον κόλο του παιδιού μου. Γιατί είναι αυτό το βασικό, το οποίο το λέει και έτσι μέσα στην ταινία και το λέει και κάποιε φορέ. Σήμερα, εντάξει, μάλλον ο περισσότερο κόσμο θα πει μαλακή έκανε, ξέρω εγώ, δεν έπρεπε να το κάνει σε αυτό. Α πούμε, αλλά δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση, ξέρω εγώ κάπω να σου πάνουν το παιδί για αυτό το λόγο.

SPEAKER_03 22:07

Δεν πρόκειται να με κακοποιηθεί κάποιον που έχει ρίξει ξύλα τον κολοδο παιδί.

SPEAKER_02 22:10

Ναι, δηλαδή και για μένα περισσότερο, πώ να το αποκακοποίσει το ότι μεγαλώνουν τα παιδιά του χωρί να έχουν συγκεκριμένα ρευθυματα ή να έχοντα συγκεκριμένα ρεθήσματα τα οποία ήδη επιλέγουν να έχουν τα. Ελεκτικά επιχαιρετικά όλο αυτό το πράγμα είναι ότι για μένα αυτό είναι βαθύτερο, α πούμε από το να ρίξει κάποιο μια κουλιά στον κόλο κάποιο. Οκ. Χωρί να θέλω να το μειώσω και προφανώ το να ρίξει μια ξαναλονό, είναι μια κίνηση επιθετική δεν θα πρέπει να συμβαίνει, αλλά νομίζω ότι τονίζετε και πολύ συγκεκριμένα, γιατί δεν σου δείχνει μια οικογένεια η οποία κακοποιηεί γενικά τα παιδιά τη και είναι, α πούμε, μπροτάλ απέναντί του και αυτά σε σχέση με το σωματικό. Ποιο μπροτά είναι σε σχέση με όλο το υπόλοιπο.

SPEAKER_03 22:59

Λοιπόν, αυτό που με αποσχόλησε πολύ μετά αυτή την ταινία. Να πούμε εδώ πέρα μεταξύ του ούτε ούτε εγώ έχουμε καμία σχέση με την εκπαίδευση έτσι και την περιδαγωγική.

SPEAKER_02 23:10

Και την ορβηγία.

SPEAKER_03 23:11

Και την οργία επίση. Πρέπει να, τουλάχιστον στον δικό μου το μυαλό, παιδί μου, πρέπει να χαρακτεί μια γραμμή διαχωριστική ανάμεσα στο τιμοιτικό, το οποίο προκαλεί φόβο και καθεστώ τρομοκρατε, σε ένα κλειστό σύστημα, σε μια οικογένεια. Και είναι τελείω διαφορετικό το κλασικό παράδειγμα πήγε να βάλει το δάχτυλο του στην πρίζα και το χτύπησε το χέρι. Οκ. Βία είναι και το είναι και τάλο, απλά μπορούμε να καταλάβουμε πώ πρέπει να τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο. Σε αυτό που λε, εγώ ακριβώ τη Βία την έννοια διαρκώ ότι έμπαινε ο πατέρα, στο πλάνο, παιδί μου. Αισθανόμουν πω είναι απόλυτο κυρίαρχο, απόλυτο εξουσιαστή, πάδε φαμίλ, α πούμε, όλε τι φάσει. Ακόμα και κάποια στιγμή που λέει στη γυναίκα του ότι κάναμε το δικό σου, τώρα θα κάνουμε το δικό μου. Το λέω και να τριχιάζω. Δηλαδή με τρομοκρατή μου προκλείφο παιδί μου αυτό. Οπότε ξέρει, αυτό είναι το ένα κομμάτι που σκέφτομαι πάνω σε αυτό που λέ. Το δεύτερο, δεν είχα χρόνο έτσι να το ψάξω, αλλά το σκεφτόμουν πολύ με το που τελείωσε η ταινία. Νομίζω ήταν εγώ πένα ένα λύκειο και πέρα, γύρω λίγο μετά το 2000, που είχε παίξει στη Γαλλία μια πολύ μεγάλη κουβέντα για τι μπούγκε. Στο καταπόσο, είχα πάει να περάσω ένα νομοσχέδιο, τώρα δεν ξέρω ακριβώ και το σύστημα τη Γαλλία προσπάει, στο ότι είναι θρησκευτικό σύμβολο. Οι γυναίκε εδώ πέρα παγωρέται να φοράμε εμπόγκε, στο δημόσιο χώρο, α πούμε. Και υπήρχε πολύ μεγάλο κομμάτι νεοφιλεύθερο, βαριά καπιταλιστικό το οποίο το στήριζε αυτό. Υπήρχε ένα κομμάτι ελευθεριακό, α πούμε, τον αριστερό χώρο το οποίο έλεγε ότι όχι έχει να κάνει με την έκφραση στον ανθρώπου, α πούμε, και την κουλτούρα που φέρνει, οπότε πρέπει να το φορά. Και παίζει κάπω, α πούμε, αυτή η σύγκρουση, μεγάλο κομμάτι άθεων έλεγε ότι να καλά κάνει το κράτο και λέει κάτι τέτοιο. Ή μεγάλο κομμάτι πολύ συντηρητικό, α πούμε, θρησκευάμενου έλεγε ότι κακά κάνει το κράτο. Οπότε ξέρει, πάλι βλέπει εκεί πέρα κάπω σε αυτό το δήμα, ρε παιδί μου. Και νομίζω ότι συνδέεται αρκετά. Εντάξει δεν ξέρω τι αποφασίστηκε στη Γαλλία.

SPEAKER_02 25:17

Αυτό, α πούμε, αυτό το παράδειγμα που δίνει τώρα νομίζω στέκει πάρα πολύ καλά δίπλα στο παράδειγμα που προσπαθεί να δώσει η ταινία, ότι η ειδίση θα επιβληθεί με κάθε τρόπο, με ένα πρόσχημα το οποίο, α πούμε, σε ένα νεοφιλεύθερο πλαίσιο φαντάζει ο Κέτ, αλλά το επιβάλλει με ένα τέτοιο τρόπο, ξέρω εγώ, ο οποίο είναι σαν ένα καταργεί οποιοδήποτε πολιτιστικό, χαρακτηριστικό, α πούμε, οποιοδήποτε μετανάστηση για του δικού του σκοπού βασικά. Κάπω νιώθω ότι είναι ακραίο νεοφιλελευρισμό αυτό το πράγμα, το οποίο αυτό δείχνει και η ταινία, δηλαδή με κέρδησε η ταινία, γιατί αρχικά νιώθω ότι δίνει ένα νέο σχόλιο πάνω σε κάτι. Δηλαδή ήταν ένα θέμα το οποίο δεν είχα ξαναδεί να φύγετε με αυτόν τον τρόπο. Και καταρύκει λίγο τα δύο στα δύο μέτρα και δύο στα θέματα. Πρέπει μου, αυτή είναι η μετανάστευση που έρχονται γενικά. Και πολλοί άλλοι φέρνουν τη δική του κουλτούρα, τα δικά του χαρακτηριστικά εσεί σε κράτο, από τη στιγμή που του έχει δεχτεί. Θέλει να του ενσωματώσει και όλα αυτά. Το βλέπετε. Ναι, αυτό λε, πρέπει να βρει και ένα άλλο τρόπο να του εντάξει. Ορικού κνίγγελία.

SPEAKER_03 26:35

Δεν μπορούσαμε να κάνουμε μια κριτική στο ότι οι μετανάσει που δέχεται είναι καλοί μόνο όσα παράγουν. Δηλαδή, για να του βρούμε δουλειά για να έρθουν και πέρα να δουλέψουν, να κάνουν αυτά που να κάνουν, μια χαρά. Και το θρησκευτικό του όσο είναι στην εκκλησία του καλά είναι. Με το εκδηλώσουν κάποιο πολιτιστικό του στο οποίο δεν ταιριάζει με εμά, τι μωρούνται.

SPEAKER_02 26:58

Ναι, νομίζω ναι, απλώ επειδή θύγεται και το ζήτημα τη παιδική κακοποίηση είναι λίγο πιο σύνθετο, παιδί μου. Είναι πιο σύνθετο γενικά εγώ νομίζω αυτό η Νορβηγική αντίληψη για τι μπορεί να σημαίνει α πούμε παιδική κακοποίηση. Η βαλκανική αντίληψη για αυτό το πράγμα το παιδί. Θα μπορούσε αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι θρησκευμένοι επαγγελιστέ. Ήταν και έχει σημασία, αλλά θα μπορούσε να μην ήταν. Θα μπορούσε να είναι άθει η Ρουρκιάνι, ξέρω εγώ. Και απλά αυτό το πράγμα συμβαίνει.

SPEAKER_03 27:28

Η τελικά καφωνική.

SPEAKER_02 27:29

Ναι. Οι Έλληνε, δηλαδή δεν είναι ένα παράπτωμα, δεν είναι η φτωχή μετανάση που πάνει και κλέβουν κάτι α πούμε, και εμεί θα ταχτιτούμε κατευθείαν με του φτωχού μετανάστε. Δηλαδή σου βάζει μια συνθήκη η οποία είναι αρκετά έξυπνη, αρκετά πολύ πλευρά. Και νομίζω ότι ο στόχο του είναι να μπερδε, να νιώσει ότι κάπω να νιώσω άβολα, ρε παιδί μου. Δεν θέλω να στηρίξω του ευπαγγελιστέ φωνταμεταλιστέ, δεν θέλω να στηρίξω το νουγικό κράτο και δύο μλάξει είναι, αλλά υπάρχει ένα ζήτημα εδώ, το οποίο ζήτημα είναι και βαθύτερο και γενικά επηρεάζει πάρα πολύ κόσμο.

SPEAKER_03 28:11

Λοιπόν, τώρα που το συζητάγαμε, πριν πολλά χρόνια, ο δρεφόσμο σπούδαζε στην Αγγλία. Και ένα Πάσχα, αγγλία τώρα μετανάστευμο. Ο δαρφόρμα με του προμήχου που σπουδάζαν εκεί. Και ένα Πάσχα, σου πλήσαμε αρνί. Ήρθε το security, του διαλύσαν τη φάση, όχι βία, αλλά στι φάση ότι σταματάτε, του κατήσχαν το αρνί και το φάγα. Και του έκαναν, καλα τι θα το κάνε. Και του έκαναν τύπου παρατήρηση για κακοποίηση ζώο. Δηλαδή, νιώθω πω, ακριβώ αυτό το κομμάτι επειδή μου μπορεί να πει εσύ πώ είναι και υποκριτικό στην τελική. Πώ το λέει, και στην αγγλία το να πάρει αρνί κομμένο σε παϊδάκια, μπορεί να το πάρει, α πούμε, αλλά δεν μπορούμε να βλέπουμε το τι σου βλίζει ένα ζώο κάποει, α πούμε, αυτή την εικόνα τη ελεύθερη βασικά δύση.

SPEAKER_02 29:06

Ωραία παράδειγμα, γεια σου ελευθερία.

SPEAKER_03 29:08

Γεια σου ελευθερία.

SPEAKER_02 29:10

Ωραία. Νομίζω έτσι την εξαντλήσαμε την ταινία τη λέξη. Ναι, ναι, ναι.

SPEAKER_03 29:16

Εγώ να πω ότι διαφανώ ότι η αξία μια ταινία είναι η επιτυχία τη είναι το ότι ναι, αλλά μετά κάναμε κουβέντα πότε η ταινία απέτυχε. Παρόλα αυτά, στη συγκεκριμένη ταινία, νομίζω πιο πολύ απόλαβασα τι κουβέντε που έκανα μετά μόνο στη.

SPEAKER_02 29:34

Όταν την έβλεπε, δηλαδή δεν την απολαμβάνει.

SPEAKER_03 29:37

Μιλάμε τελείω. Για το ιστο μιλάμε τελείω. Ρεφίλε, μου κλατσάει τόσο πολύ κάθε φορά το απόμακρο που έχω στο κεφάλι μου και του βοηθάου. Μου φαίνεται τόσο απόκοσμο. Που νομίζω σκέφτομαι μόνο αυτό. Η υποκριτική του είναι συμμαζεμένοι πολύ γράμματα όλα. Υποκριτική του ρεφίλε. Σα αρέσει αυτό. Δηλαδή έμεινε πολύ το κεφάλι μου, αλλά κάτι άνθρωποι είναι φύγει πάνω. Το παλεύω αυτό. Δεν το παλεύω, ρε παιδί μου. Σε τεχνικά τώρα, αισθητικά κομμάτια, εντάξει, πάρα πολύ καλύτερο. Τα τογραφία τη, τα τοπία τη, τα χρωματά τη, η μουσική τη. Τι ο νουστιβάδε τη. άλλο και αυτό τώρα. Να δουλεύει στο σχολείο και να περιμένουμε από πάνω και τη χιονοσυδα. Τάχουμε όλα. Είμαστε νοστιβάδε.

SPEAKER_02 30:23

Αλλά ήταν όλοι πολύ κουλού.

SPEAKER_03 30:25

Το κινητό. Τι φάση.

SPEAKER_02 30:28

Ωραία, ευχαριστούμε πολύ που μα ⁇ ακούσατε. Κάντε like, subscribe, share και ό,τι άλλο θέλετε. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο. Γεια σα. Και τι έγινε μετά.

SPEAKER_03 30:49

Μετά να κλείμα τράπεζα. Και μετά και μετά πέντε τελευταία και φέλλον. Και στο τέλο, εκεί στο τέλο ⁇ .